Bir öğretmen sınıfa girdiğinde elindeki tebeşirden önce, taşıdığı kimlik görünür. O kimlik yalnızca “branş” değildir. O kimlik, toplumun geleceğine dokunan bir temsil makamıdır. Bu yüzden öğretmenlik mesleği sıradan bir kamu görevi değildir; bir neslin zihninde yer eden, davranışla öğreten bir meslektir…
İstanbul’da Fatma Nur öğretmenin öğrencisi tarafından bıçaklanarak hayatını kaybetmesi yalnızca bir adli vaka değildir. Bu olay, eğitim sistemimizin aynaya bakması gereken bir kırılma anıdır. Bir öğretmen, görev yaptığı okulda hayatını kaybediyorsa burada sadece bireysel bir suçtan söz edemeyiz; burada bir sistemin zayıf halkaları konuşulmalıdır…
Öğretmen okulda güvenli değilse, öğrenci okulda psikolojik olarak desteklenmiyorsa, disiplin mekanizması işletilemiyorsa ve idare tereddüt ediyorsa; mesele artık sadece eğitim değildir, kamu düzenidir…
Son yıllarda eğitim tartışmaları çoğu zaman görünür olanın etrafında dönüyor. Kılık kıyafet, bireysel özgürlük, sendikal haklar… Oysa görünmeyen meseleler çok daha ağır. Bir öğrencinin şiddet potansiyeli önceden fark edildi mi? Rehberlik mekanizması çalıştı mı? Okul yönetimi risk analizini yaptı mı? Öğretmen yalnız bırakıldı mı?
Fatma Nur öğretmenin hayatını kaybettiği olay bize şunu gösterdi: Öğretmen sadece bilgi aktaran biri değildir, aynı zamanda korunması gereken bir kamu görevlisidir. Devlet, öğretmeni koruyamadığı yerde eğitimin saygınlığı zedelenir. Saygınlık zedelendiğinde ise otorite boşluğu doğar. Otorite boşluğu oluştuğunda disiplin zayıflar. Disiplin zayıfladığında şiddet sıradanlaşır…
Eğitimde kılık kıyafet tartışmaları yapılabilir. Mevzuat konuşulabilir. Sendikalar görüş bildirebilir. Bunların hepsi demokratik zeminde doğaldır. Ancak asıl soru şudur: Öğretmenin itibarı korunuyor mu? Öğretmen okulda kendini güvende hissediyor mu? Öğrenci karşısındaki otorite yalnız bırakılıyor mu?
Toplum öğretmenden rol model olmasını bekler. Doğrudur. Ama rol modelden önce öğretmenin yaşaması gerekir. Öğretmenin korunması gerekir. Öğretmenin mesleki saygınlığının arkasında güçlü bir devlet iradesi olması gerekir.
Bir ülkede öğretmen öldürülüyorsa, mesele yalnızca bir fail meselesi değildir. Bu, sosyal çözülmenin, otorite zayıflığının ve eğitim politikalarındaki yapısal boşlukların alarmıdır.
Şimdi durup düşünmemiz gereken yer burasıdır. Çocuklarımızı emanet ettiğimiz okullar gerçekten güvenli mi? Psikolojik risk taşıyan öğrenciler doğru şekilde izleniyor mu? Okul yönetimleri disiplin konusunda kararlı mı? Yoksa her kriz, bir sonraki krize kadar unutuluyor mu?
Fatma Nur öğretmenin ölümü bize şunu hatırlattı: Eğitim sistemi yalnızca müfredatla ayakta durmaz. Güvenlikle, disiplinle, rehberlikle ve kararlı bir idari yapı ile ayakta durur. Öğretmenin hayatı bu kadar kolay risk altına girebiliyorsa, biz eğitim sistemini yeniden konuşmak zorundayız.
Bugün mesele ne bir kıyafet parçasıdır ne de ideolojik kamplaşmadır. Bugün mesele, öğretmenin can güvenliğidir. Bugün mesele, okulun otoritesidir. Bugün mesele, devletin eğitim kurumlarındaki varlığıdır.
Bir öğretmenin cenazesi kaldırıldıktan sonra atılan taziye mesajları yetmez. Asıl mesele, bir daha böyle bir cenazenin kaldırılmamasıdır.
Ve eğer bu olaydan sonra bile eğitimde güvenliği, disiplin mekanizmasını ve öğretmenin korunmasını konuşmuyorsak, o zaman gerçekten susup beş dakika düşünmemiz gerekir.
Çünkü öğretmen düşerse, toplum düşer.
Yazar : Ali ERTURAN / Dedektif Gazeteci
