Gazetecilik; alkış dağıtma ya da vitrin parlatma işi değildir.
Toplumsal hassasiyet üzerinden görünürlük üretme çabası ile samimi sorumluluk duygusu arasındaki farkı ayırt etmek zor değildir…
Bugün bazı yaklaşımlar, ortak değerler üzerinden kendine alan açma gayreti içindedir…
Toplum adına konuşma iddiasıyla ortaya çıkıp, zamanla bireysel çıkar zeminine kayan tavırlar dikkat çekmektedir…
Her duyarlılık söylemi masum değildir…
Her iyi niyet vurgusu da sorgulanamaz değildir…
Biz, kimin nerede durduğunu, hangi zeminde konuştuğunu ve hangi sonuçları hedeflediğini dikkatle izleyen sorumluluğun temsilcisiyiz.
Görünür olan kadar, görünmeyen kısmın da farkındayız.
Bazen sessiz kalmak zayıflık değildir.
Bazen izlemek, konuşmaktan daha güçlüdür.
Gazeteci günü değil, süreci takip eder.
Toplumu hafife almak en büyük hatadır.
“Nasıl olsa sorgulanmaz” rahatlığı, en büyük yanılgıdır.
Toplumsal hassasiyet; kişisel konfor alanı değildir.
Ortak değerler; bireysel hesapların basamağı olamaz.
Biz kimsenin kişisel yükseliş planının parçası değiliz.
Kimsenin vitrinine dekor olmayız.
İyi niyetimiz vardır.
Ama o iyi niyet; bilinçsiz değildir.
Sorumluluğumuz kişilere değil, topluma karşıdır.
Çizgiyi biliyoruz.
O çizginin ne zaman zorlandığını da görüyoruz.
Ve şunu herkes bilmelidir:
Gazetecilik, sadece yazmak değil; görmektir.
Sadece duymak değil; anlamaktır.
Sadece konuşmak değil; doğru zamanı beklemektir.
Sessizlik bazen bir tercihtir.
Ve her tercih, bir sebebe dayanır.
Biz süreci izliyoruz.
Not ediyoruz.
Ve zamanı geldiğinde, gerçek kendi yerini bulacaktır.
Ali ETURAN / Dedektif Gazeteci
